Wat speelt er binnen Samen

Omgaan met oorlog en angst

De oorlog tussen Rusland (Poetin) en Oekraïne doet iets met ons. Veel bewoners worden op een pijnlijke manier herinnerd aan de Tweede Wereldoorlog. Collega’s op hun beurt proberen bewoners te helpen, maar kampen zelf ook met gevoelens van onrust en angst. Hoe kunnen we hiermee omgaan? Angst ontstaat doordat we een beeld hebben van hoe de wereld zou moeten zijn en het verschil hiervan met de werkelijkheid die nu plaatsvindt. Het past gewoonweg niet bij elkaar, denken we. De angst die we voelen heeft te maken met controleverlies, want iets dat vanzelfsprekend leek – de vrede – blijkt niet meer zo vanzelfsprekend te zijn. We staan machteloos toe te kijken en hebben geen invloed op wat er gebeurt. Het is een regelrechte aanslag op ons gevoel van autonomie en vrijheid. Het heeft ook te maken met ons tijdperk waarin we in staat zijn om 24 uur van de dag al het nieuws te volgen. Je kunt de televisie niet aanzetten of men heeft het erover. Op de radio besteedt het nieuws ieder uur aandacht aan de situatie in Oekraïne. Via onze telefoons zijn we de hele dag in staat om onbeschrijfelijk veel video’s en livebeelden vanuit de schuilkelders, of gebombardeerde steden te zien. Het verlies aan controle over ons leven en wereldbeeld proberen we vaak terug te winnen door zoveel mogelijk nieuws en informatie op te slokken, omdat dit ons een beetje houvast geeft. In Nederland leven bijna 1,6 miljoen mensen die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt. De bewoners van onze locaties, die als kind deze oorlog hebben meegemaakt, zien nu een oorlog gebeuren die in hun ogen net zo begon als de oorlog toen. Hitler en Poetin worden daarom veel met elkaar vergeleken. De onvoorspelbaarheid van deze twee veroorzaakt dan ook angst.

Intimiteit en seksualiteit: zijn wie je bent

Woonzorggroep Samen wil een organisatie zijn die open staat voor de diversiteit van haar bewoners / cliënten, medewerkers en vrijwilligers. Binnen Samen voelen we ons vrij om te zijn wie we zijn. Zorgmedewerkers kijken naar de mens ongeacht op wie je verliefd kunt worden of zijn en hoe je man- of vrouw-zijn wel of niet wilt uitdrukken. Juist de diversiteit geeft kleur aan onze locaties. De werkgroep Intimiteit en seksualiteit, zijn wie je bent, is al enige tijd bezig om informatie te verzamelen over hoe het onderwerp intimiteit, seksualiteit en diversiteit onder de aandacht gebracht kan worden in de organisatie. Intimiteit en seksualiteit horen bij het leven van ieder mens. Als je mensen gelijk wilt behandelen, moet je dat op verschillende manieren doen Het is niet voldoende om te zeggen “wij maken geen onderscheid” of “bij ons is iedereen welkom”. Door geen onderscheid te maken worden de specifieke wensen, vragen, behoeften of problemen van individuele (LHBTIQ+) cliënten niet of onvoldoende gezien, herkend en erkend. Aan de werkgroep is gevraagd om dit jaar te werken aan het verkrijgen van het certificaat: De Roze Loper. Dit is een officieel keurmerk, dat wordt uitgereikt als blijkt dat je als zorgorganisatie in de praktijk echt werk maakt van sociale acceptatie van seksuele diversiteit in de zorg.

Ik ben trots op mijn collega!

Donderdag 27 januari 8.30 uur, Magnushof dagbesteding Wat voor mij een gewone werkdag had moeten worden, liep heel anders. Ik kwam Magnushof binnen en wist niet meer hoe ik de deur open moest doen. Liep een paar keer tegen de deur/muur aan en kwam ’t Trefpunt binnen. Mijn collega Annemarie Rincker zat al op me te wachten, want meestal ben ik eerder. Ik ging zitten en zei dat ik me niet zo goed voelde. Ze wilde direct 112 bellen waarop ik zei dat dat niet nodig was, het zou wel weer bijtrekken. Ze zag dat mijn mondhoek scheef stond en ik praatte onsamenhangend. Ze deed wat testjes met me en zei weer ik ga 112 bellen en deed dit ook. Vervolgens kwamen er enkele andere collega’s binnen en Annemarie gaf ze aanwijzingen. De één moest de ambulance bij de receptie opwachten en de ander mijn man bellen. De ambulance was er vrij snel en eigenlijk wilde Annemarie mee naar Alkmaar, maar omdat het ambulance personeel met zijn drieën was kon dit niet. Van dit laatste heb ik niet zoveel meegekregen, ik had een TIA. Ik verbleef 24 uur in het ziekenhuis en mocht daarna met medicatie weer naar huis. Annemarie kwam de volgende dag al op visite. Eigenlijk wil ik met dit verslagje Annemarie Rincker van de dagbesteding van Magnushof even in het zonnetje zetten. Ze heeft heel accuraat en snel gehandeld, waardoor ik geen restverschijnselen aan de TIA heb overgehouden. Ik ben trots op haar. Nu ik aan het re-integreren ben wil ik ook mijn collega’s bedanken, die me hierin alle ruimte en steun geven. Loes Schipper – Mak, medewerker Zorg en Welzijn, Magnushof